Lid worden

column
Column: Collecteren!

11 juli 2019

Eens in de zoveel tijd komt de vraag weer vanuit een vereniging of stichting waarvoor je je inzet: “Wil je over twee weken een avondje collecteren?”. Vroeger vond ik dat eng en zei ik al snel nee. Want hoewel ik een grote bek heb, en op een podium of voor de klas nooit met mijn mond vol tanden sta, is het toch anders om deur aan deur langs te gaan om te vragen voor een gift voor het goede doel.

Bijkomend nadeel is dat ik groter ben dan gemiddeld. Dus als je dicht bij de deur staat dan schrikken mensen zich kapot als ze mij ineens vlak voor hun snoet hebben staan. Dus na het aanbellen een paar stappen achterwaarts, maar dat is ook vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Je komt er al redelijk snel achter dat er veel voordeuren zijn die in een nisje zitten en met een paar stappen achteruit sta je of in de Rododendrons, het speelgoed van de kinderen of met je rug tegen de muur… letterlijk.

En dan is het lange wachten begonnen, want hoe lang blijf je voor een deur staan voor het ongemakkelijk wordt. Want na het aanbellen moet iemand in beweging gaan komen. Maar ja, het is vaak etenstijd en dat betekent dat mensen of van tafel moeten afschuiven of uit de keuken moeten komen, even handen schoonmaken en vervolgens naar de deur moeten lopen. De ene doet dat sneller en met meer joie de vivre dan de ander. Dus bij sommige zwaait de deur in tien seconden open, terwijl de andere nog even terug moet om de sleutels te halen, de hond en kinderen moeten opsluiten in de woonkamer en tien dingen die gedaan moeten worden voordat de deur open kan.

En dan is het spannende moment of iemand anders het ook een goed doel vindt. Krijg je een “Wij geven giraal”, “Wij hebben nooit kleingeld in huis” of de altijd gehoorde “Nee, geen interesse”. En alle antwoorden zijn goed natuurlijk, ieder zijn/haar ding en na een “Dank u wel, fijne avond” op naar de volgende deur. Maar het mooiste moment is als de deur opengaat, iemand het zeker een goed doel vindt en vervolgens op een zoektocht gaat door het huis gaat om terug te komen met een handvol kleingeld van zo'n twintig cent of minder. En dan is het grote “een minuut lang al het geld in een gleufje passen” moment. Een ongemakkelijke tijd waarin de mooiste verhalen komen over het gebrek aan kleingeld. Ondertussen ben ik al blij, want alle kleine beetjes helpen! Ook bij lange mensen!

Patrick Deters is docent, fotograaf, comedian, columnist en een iets langer mens. Met zijn 1,97m is hij een kleintje onder de reuzen, maar mondig genoeg om zichzelf groter te achten.