Lid worden

column
Column: Pesten

29 januari 2019

Het zijn altijd de kleintjes die het tegen de grootten moeten ontgelden. Tenminste, dat is het toch vaak zo in de natuur en bij mensen. Op school pesten de grotere kinderen vaak de kleinere, bij de dieren is de grote leeuw de baas over de kleinere leeuwinnen en bij walrussen zijn het de grootste en zwaarste dieren degene die de dienst uit maken. Waarom zou het dan bij volwassenen anders zijn?

Het mooie van opgroeien is dat je een opvoeding krijgt en een set van normen en waarden. Je leert dat bepaalde woorden niet meer mag gebruiken (hoe opluchtend vloeken af en toe ook kan werken), hoe je moet gedragen tegen anderen (van andermans spullen afblijven, niets stuk maken en minimaal beleefd zijn), wat er van je verwacht wordt (netjes eten en met mond dicht kauwen) en wat je van anderen mag verwachten (dat ze netjes eten en met mond dicht kauwen als je ze uitnodigt op je feestje). En dat noemen we dan na 14 jaar hard werken opvoeding en vervolgens gaan die koters de pubertijd in en dan gaat de hele opvoeding voor drie tot vijf jaar volledig overboord.

Maar als je volwassen wordt lijkt er ineens meer van invloed zijn. Want hoewel mensen fysiek naar je opkijken veranderen andere zaken de invloed. Ineens gaan geld, bekendheid, macht (echt en ervaren) en invloed meespelen. Allemaal dingen die je niet makkelijk kan meten, maar blijkbaar invloed hebben of je mag pesten of de baas spelen. Of denken dat dat mag.

Ik moest ineens weer terugdenken aan de tijd toen ik samen met een vriend bewaking moest staan bij een concert. Hij, een klein, mager en pezig mannetje dat iedere band in drie vechtsporten wel behaald had, en ik, twee meter groot en breed, aan de deur van de locatie. De hele avond werd ik hoffelijk bejegend en hij werd gepest en getreiterd. Maar als er problemen waren stoof hij naar binnen, werkte ze tegen de grond, sleepte ze naar buiten, schopte ze de tent uit en dat zonder zich echt in te spannen. Mijn les die avond… maakt niet uit hoe groot, sterk, rijk, machtig of bekend je bent. Op een gegeven moment in je leven heb je een grote bek tegen de verkeerde… die pikt het niet en zet je op je plek. Naar alle waarschijnlijkheid is dat een klein mager pezig mannetje! En helaas ben ik twee meter groot en breed.

Patrick Deters is docent, fotograaf, comedian, columnist en een iets langer mens. Met zijn 1,97m is hij een kleintje onder de reuzen, maar mondig genoeg om zichzelf langer te vinden.

Foto: Paul Arps