Lid worden

magazine
Quest van groot formaat

04 februari 2014

De redactie van het magazine Quest Psychologie vroeg zich af hoe het is om bovengemiddeld lang te zijn. Nadat de vraag van Quest gedeeld was binnen onze vereniging, werd de ideale kandidaat voor een interview gevonden in Olivier Richters. Olivier nam de redactie een dagje mee en een leuk interview in de januari-editie van Quest is het resultaat.

Olivier heeft Quest in zijn woning ontvangen en ze meegenomen met een aantal dagelijkse bezigheden. Met zijn 2.18m laat hij de diverse uitdagingen van het lang-zijn zien. Verder valt op zijn positieve houding en de grote hoeveelheid eten die Olivier tot zich neemt in combinatie met een strikt trainingsprogramma.

In de komende editie van de XLLL (maart 2014) staat het volledige artikel van Quest. Hieronder reeds een voorproefje:

‘Soms heb ik het idee dat ik in een poppenwereld leef’, schetst Richters zijn situatie. Er is bijna geen deur in Nederland waar hij normaal doorheen kan. De meeste standaarddeuren zijn zo’n twee meter tien hoog. In collegebanken moet hij aan de zijkant zitten om zijn benen kwijt te kunnen. In de supermarkt stoot hij zijn hoofd aan reclameborden die aan het plafond hangen. Pinautomaten bevinden zich ongeveer op kniehoogte. ‘Dat zijn wel ongemakken, maar ik ben het gewend. Als ik me aan al die dingen ga ergeren, heb ik geen leven meer. Dat wil ik niet.’
Toch laat hij bussen en treinen onder andere vanwege hun formaat helemaal links liggen. Daar kan hij niet zonder opgevouwen benen in zitten. Hij reist het liefst met zijn eigen auto of de motor. Wat voor monsterlijke wagen zo’n lange man dan heeft? Dat valt nogal mee.
Later die middag laat Richters me zijn Peugeot 206 zien. Categorie compacte wagen. De rails waar de voorstoelen op staan zijn naar achteren geplaatst. De stoel zit strak tegen de achterbank geplakt. Richters neemt plaats. Van buiten lijkt het alsof hij achterin zit. Zijn hoofd is zichtbaar door het achterste zijraam. Hij zit in een soort lighouding. De rugleuning staat schuin naar achter zodat zijn hoofd niet tegen het plafond komt. ‘Dit zit heel relaxed. Maar in principe kan ik in elke auto rijden, alleen niet altijd even comfortabel. Ik rijd dan zonder schoenen. Dat scheelt een zool. Anders zitten mijn knieën tegen het stuur. Ik zet mijn voeten schuin en geef gas met mijn grote teen. Anders past het niet.’ Maar langer dan twee uur houdt hij het in een normale auto niet vol. ‘Dan zit het toch niet meer zo lekker’, lacht hij.